Apollonia van Ravenstein

Eindhovens dagblad 5 febr. 1983 " Apollonia van Ravenstein: van fotomodel tot filmactrice"

Norman Parkinson:
1971 Photographs Apollonia van Ravenstein on Bird Island in the Seychelles.

Apollonia on X, 1980's
Parkinson stated that “If you are going to be an artist - even a photographer - I think you have to have a major in fantasy.” This mind set was well suited to extravagant, celebrity-fuelled culture of the 1980s. Parkinson was a great fan of Apollonia, the model in this shot, who he described as “intrepid and fearless.” He felt that some of his very best shots were taken with her, attributed to her fierce and adventurous nature.

Norman Parkinson
Portraits in Fashion

Robin Muir
Foreword by Iman

This elegant monograph is the first to focus exclusively on the celebrated photographer’s fashion portraits.

192 pp • 9 1/2 x 12 • color & b/w photos throughout
1 57076 277 5 • October • $45.00 Hardcover • Trafalgar Square

Photographer Norman Parkinson was both a superb craftsman and a consummate artist. From his first shoot in 1935, he brought a dramatic glamour, bold inventiveness, and daring new sense of individuality to the fashion portrait. “If a girl looks like a model,” he said, “she is not for my lens.” Parkinson’s ideal was embodied by sitters like Jerry Hall, Iman, and Appollonia van Ravenstein. His long association with VOGUE, and his many assignments for HARPER’S BAZAAR, QUEEN, and other international magazines, brought him both fame and recognition. In return, he gave the fashion world ineffable style. This stunning volume—organized by decade and illustrated with fashion plates, portraits, and contact sheets—is a lavish record of a career that encompassed—and informed—five decades of fashion. Robin Muir, a fashion curator, is the co-editor of People in Vogue and Unseen Vogue

CLASSIC VINTAGE ISSUE OF VOGUE MAGAZINE FOR SEPTEMBER 1973 - THE NEW YORK COLLECTIONS - STUNNING KAREN GRAHAM GRACES THIS COVER SHOT BY RICHARD AVEDON AND WEARS FASHION BY OSCAR DE LA RENTA - HAIR BY ARA GALLANT! Nice issue to add to your ever growing fashion library ... this one for September of 1973 ... this issue seems to be the Karen Graham issue .. she is featured alot in this issue. Issue numbers 348 pages ... all are there ... and in very nice condition ... no smells, no tears, no markings, and no cutouts. Cover is good ... some minor wear to cover edges ... some wear to area just above Karen's upper lip ... spine has been taped with clear tape ... it is still readable and holding the magazine together as a collective. Back cover is a little worn ... a Ship n'Shore ad with Lauren Hutton! OVERALL - INTERIOR IS GOOD - EXTERIOR IS OK. This issue is quite the find ... and quite a fashion lesson for any student of serious design or just because you love all those wonderful high fashion models and clothes of this wonderful era of the early 1970's! The primary collections run 28 pages and are full of wonderful full page images of Karen Graham, Apollonia von Ravenstein, Beverly Johnson, all leaping through the collections in the camera lens of Avedon ... designers featured are: Oscar de la Renta, Stephen Burrows, Calvin Klein, Geoffrey Beene, Bill Blass, Halston, Kasper, Anne Klein, Giorgio Sant'Angelo, and Chester Weinberg ... a truly stunning collection of American high fashion for September 1973! In a stunning feature 'A Great Year for Black' ... Karen Graham models the best of black at night in 13 pages of gorgeous images of Karen in fashions by Bill Blass, Halston, Robert David Morton, Morty Sussman, Calvin Klein, Giorgini, Fernando Sanchez ... and some really nice full page closeup images of Ms. Graham as well. Cheryl Tiegs models some more casual looks from the Collections ... in 'Glitter! Sweaters!-the look at night' ... wonderful sparkly fashions for the upcoming holiday season ... especially page 333 - 'by Oscar de la Renta, in sequin stripes of red, purple, copper; brown velvet pant.' Skin showing. Fur thrown over. Glamour!' - indeed. Wonderful vintage early 70's ads ... very sophisticated Lauren Hutton in a two page add for Ultima II - amazing photo!, Karen Bjornson in Halston for Jacobson's Michigan, a really young Katherine Ross for Helena Rubinstein, Carol Channing for Blackgama, a great feature with a really young Calvin Klein on page 84, Pat Cleveland in Oscar de la Renta, really surreal two page ad for Elura wigs featuring two models whose careers were probably ruined by this ad .. and lots more!

Bronnen:
Eindhovens dagblad 5 febr. 1983 "Apollonia van Ravenstein: van fotomodel tot filmactrice"
Volkskrant (bijlage) 6 sept 1984 : "Apollonia van Ravenstein: Neerlands mooiste exportprodukt"
Volkskrant (bijlage) 29-06-2002 "Terug"

Apollonia van Ravenstein 09-12-1999, Algemeen dagblad

Het innerlijk telt : In de leer bij model Apollonia van Ravenstein

Ze had haar carrière als topmodel gemakkelijk op volle kracht kunnen voortzetten, want de vraag naar iets oudere modellen is tegenwoordig groot. Maar Apollonia van Ravenstein, jarenlang een begeerd object van beroemde fotografen als Norman Parkinson, Richard Avedon en Irving Penn, laat zich nog slechts sporadisch voor een opdracht strikken door haar Amsterdamse bureau. Ze koos voor een weidser perspectief dan dat van de zoveelste studio. Sinds een paar jaar bevaart Apollonia van Ravenstein de wereldzeeën, als gastvrouw en tolk aan boord van luxe cruiseschepen die onder het gezag staan van haar nieuwe liefde, kapitein Edward van Zaane.

Model zijn lijkt goed voor je zelfvertrouwen, maar is het niet, vindt Apollonia van Ravenstein. ,,Zeker, je krijgt ontzettend veel aandacht en complimenten. Maar de mensen om je heen zien je in feite als een product.'' Vandaar dat ze nog maar zelden opdrachten aanneemt, hoewel mede door de vergrijzing de vraag naar oudere modellen juist toeneemt.

Een mooi leven, beaamt Van Ravenstein, maar toch vooral omdat het appèl doet op andere kwaliteiten dan haar uiterlijk. De balans tussen uiterlijk en innerlijk heeft ze altijd gezocht, ook tijdens haar jaren als topmodel. Na tien jaar intensieve yogabeoefening onder leiding van een vertrouweling van Krishnamurti werd ze opgenomen in zijn kring van leraren. Even gedreven nam ze jarenlang deel aan de therapeutische acteerworkshops van de fameuze acting coach Warren Robertson. ,,Ik heb er geleerd om kwaad te worden en te huilen, emoties de vrije loop te laten. Daardoor heb ik me kunnen bevrijden van het beeld van perfectie dat de buitenwereld voortdurend op me drukte.''

Het is die kennis die ze nu, naast haar leven aan boord, gebruikt om anderen te begeleiden naar een evenwichtig bestaan. ,,Model zijn lijkt goed voor je zelfvertrouwen, maar is het niet'', vindt Van Ravenstein. ,,Zeker, je krijgt ontzettend veel aandacht en complimenten. Maar de mensen om je heen zien je in feite als een product.'' Geen wonder dat haar consultancybureau, dat ze in de Verenigde Staten begon, juist door de modellenwereld met enthousiasme werd begroet. Maar behalve met jonge, veelbelovende modellen werkt Van Ravenstein ook met vrouwen uit de zakenwereld. ,,Vrouwen die veel bereikt hebben, maar als het ware gevangen zitten in hun image. Ze voelen zich leeg en verveeld, maar weten niet hoe ze de kloof tussen schijn en wezen moeten dichten.''

Van Ravenstein biedt haar cliënten een uitgebreid programma, waarbinnen grondig gesleuteld kan worden aan een negatief 'body image' en negatieve gedachtestromen in het algemeen. ,,Maar ik ben geen psychiater'', lacht ze. ,,Als dingen heel diep zitten, verwijs ik mensen door. Waar het mij om gaat, is dat mensen weer durven vertrouwen op hun natuurlijkheid, hun eigen individualiteit. Succes wordt vaak gekoppeld aan bepaalde gedragscodes en bepaalde kleding. Dat maakt dat mensen zich als klonen gaan gedragen, puur uit veiligheidsoverwegingen. Terwijl het mijn absolute overtuiging is dat je meer succes oogst als je meer van jezelf laat zien. Ook omdat je minder stress zult ervaren als je je façade niet hoeft op te houden.''

Meer aan de oppervlakte blijven kan en mag ook. Dan buigt Van Ravenstein zich bijvoorbeeld over de communicatiestijl en leert ze haar cliënten een ontspannen speech af te leveren waarbij het gehoor niet zal indutten. En desgewenst buigt ze zich ook over de buitenkant. Kleding, make-up, ze weet als geen ander wat ze voor een mens kunnen doen. Al geldt ook hier dat ze niet zal kiezen voor de geijkte carrière-uitmonstering, maar haar cliënten overhaalt tot een meer persoonlijke manier van `Dress for Success'.

Enerzijds lijkt Van Ravenstein de perfecte persoon om bij in de leer te gaan voor dit soort zaken: hartelijk, nooit overdressed en toch stijlvol tot in haar vingertoppen. Aan de andere kant is het meer dan voorstelbaar dat haar in alle toonaarden bezongen schoonheid een barrière opwerpt. Zo mooi en onmiskenbaar glamourous als zij, dat kun je als klant wel schudden. Van Ravenstein zucht. ,,Het overkomt me regelmatig dat totaal onbekende vrouwen dingen tegen me zeggen als: `Oh, you're so thin. I hate you!' Maar dan heb ik het over het oppervlakkigste contactniveau. Natuurlijk is een mooie buitenkant fijn, maar het gaat er nog altijd om hoe je je voelt. En echt, daar heb ik net zo hard aan moeten werken als ieder ander mens. Misschien zelfs een beetje harder''.

INTERVIEW APPOLONIA Van RAVENSTEIN

6 september 1984

Er is haast geen modeblad of Appolonia heeft erin gestaan. Hierboven onder andere foto's van Barbieri op cover van Italiaanse Vogue en die met Appolonia als Spaanso danser. Die met de voile is van Ara Gallant.

Foto's van Barbieri op de cover van Italiaanse Vogue

Nieuwsgierig naar hoe een topmodel van dichtbij en zonder foto opsmuk er nu uitziet, neem ik haar gedurende het gesprek nauwkeurig op. En ik moet toegeven: Appolonia van Ravenstein mag er wezen. Ook al is ze nauwelijks opgemaakt en gekleed in een simpele outfit: wit T-shirt, short waaronder haar lange slanke benen goed tot hun recht komen, enkelhoge joggingschoenen. Sierlijke armen en dit handen. Het haar los langs haar fijne gezicht waarin de ogen het meest op vallen; het eerste paar dat ik zie waarop het cliché: reebruine ogen echt van toepassing is. Zelfs de daarbij behorende glans is aanwezig. Een welgevormde mond, kleine oren een smalle neus waarvan het midden beentje aan de onderkant iets te gebogen is. De enige onvolkomenheid die ik ontdekken kan.

In de ruime, lichte bovenetage die ze samen met echtgenoot/fotograaf Bar van Leeuwen bewoont toont ze m haar fotoboek met een twintigtal zee verschillende foto's uit haar 16-jarig carrière.

Sinds ze op haar vijftiende ontdekt werd door een kousenfabrikant die haar voor f 75,- per middag liet poseren met zijn product, is Geldropse Plonja (haar roepnaam) als een komeet omhoog geschoten in de internationale modellenwereld.

Na Amsterdam, Parijs en Milaan vertrok ze op haar negentiende naar de modestad: New York. Ze werkte daar voor onder meer Vogue en Harpers Bazaar en werd binnen een paar jaar een van de meest gevraagde modellen.

Inmiddels is ze 31 en werkt meer voor Tv-commercials („Het verdient beter en je kan meer van jezelf laten zien") dan voor tijdschriften, met een dagprijs van zo'n 3500 Amerikaanse dollars. Dank zij het vele reizen beheerst ze vloeiend Engels, Italiaans, Duits en Frans. Door haar lange verblijf in New York heeft ze soms wat moeite met het vinden van het juiste Nederlandse woord. Maar haar zachte G is niet verdwenen.

Een fotomodel gaat voor mooi door. Vind je jezelf mooi _

„Soms. Bart zegt vaak dat ik juist mooi ben als ik niet werk. Omdat ik dan kan zijn zoals ik me voel en niet die druk op me heb. Als alles van binnen harmonisch is, zie ik er van buiten ook mooi uit. Mooi zijn heeft zeker niet alleen met het uiterlijk te maken. Meer met een soort uitstraling die heel erg persoonlijk is en niet geïmiteerd. Je kunt wel een heel mooi meisje of jongen zijn die in verleidelijke poses in alle bladen staat, maar mij imponeert dat niet.

Ik zeg heus niet: Nee, ik ben helemaal niet mooi, maar nu betekent dat nog zo weinig voor me. Vroeger was ik daar nog wel mee bezig. Toen ik nog zo met de wereld en mensen bezig was en toch een meer oppervlakkig leven leidde. Nu doe ik alleen nog dingen waar ik zelf achter sta. Het is pas sinds een paar jaar dat ik dit zo voel. Veel vrouwen hebben naarmate ze ouder worden dat ze zich lekkerder gaan voelen. Ook omdat hun seksuele wezen tot bloei komt en ze zich meer gewaardeerd voelen. Als die dingen zo rond je dertigste nog niet bij elkaar zijn gekomen, zit je er toch wel hevig naast. Ik bedoel, het leven behoort er toch lekkerder op te worden."

Hoe ziet een ideaal model eruit? "Voor mode is het het allermooiste our een heel 'slanke meid van ongeveer 1,78 m te hebben met een gewicht van 56 a 58 kg. Alles moet in verhouding zijn, de schouders moeten er goed op staan, slanke taille en lange, sierlijke armen en benen. Je haar, lang of kort, moet ook goed zijn. Ikzelf hou van lang haar. Ik vind het lekker om met haar wakker te worden."

Word je het nooit zat met je uiterlijk „Nee, ik vind het fijn om aan mezelf te tutten. Ik denk dat alle vrouwen dat hebben. Als model moet je jezelf wel goed verzorgen want je smeert er drie keer zoveel op als een ander. Vroeger kon ik nachten opblijven bijvoorbeeld. Nu moet ik, als ik de volgende dag werk, echt acht uur slaap hebben. Het is een heel zware job. Er zijn zoveel mensen bij betrokken. Die verwachten allemaal dat je levert, dat je een show maakt. ledereen stopt er natuurlijk iets in: de moderedacteur, de visagist en de fotograaf, maar dan komt het toch op jou neer. Die verantwoordelijkheid is heel groot. Die voel ik ook zo."

Wat heb je verder nodig, behalve een mooi uiterlijk? „Je moet heel goed tegen hard werken kunnen, je niet te snel uit het veld laten staan en een ontzettend grote mensenkennis hebben. Vergeet niet dat er zeer veel geld mee gemoeid is en dat dan in zo'n studio vaak een nerveuze spanning hangt. Soms zijn er om twee uur 's middags pas twee van de acht foto's gemaakt. Jij bent dan degene die ervoor moet zorgen dat die andere zes voor acht uur 's avonds gedaan zijn. Dan moet je precies weten wat er van je verwacht wordt.

Als je jong bent en net begint, stoot je vaak je kop. Vooral als je een beetje naam in de modewereld begint te krijgen en opeens een heleboel mensen je vrienden worden. Daar kun je in teleurgesteld worden en als je dan naïef en goed van vertrouwen bent, begin je aan jezelf te twijfelen. Het is echt noodzakelijk om snel aan jezelf te gaan bouwen om sterker in je schoenen te staan. Anders kunnen ze je na een paar jaar zo opvegen. Wij als mens zijn nu eenmaal zo bot, dat het enige dat ons wakker schudt pijn is. Dat je zegt: dit wil ik niet. Dit doet pijn. Au! Je leert door fouten te maken en in dit vak op een extra harde manier omdat het zo op het uiterlijk gericht is. Als ik er nu aan denk hoe sommige jonge meisjes nog moeten beginnen, word ik doodmoe bij het idee alleen al en zou ik willen zeggen: pas toch op!

" In het begin had je in New York een goeroe.. .

,...nou, meer iemand waar ik heel lang yoga mee gestudeerd heb. In die tijd was New York zo exciting voor me en ging, ik nogal veel uit. Al die mensen vroegen: „Hey, you want to come to a party of for the weekend?" Het was een groot feest. Maar op het laatst dacht ik: wat doe ik, hier nou toch weer? Allemaal fotografen en modellen met wie ik overdag ook werk. Om jezelf te kunnen ontwikkelen moet je je werk en privé scheiden. Om daar afstand van te kunnen nemen ben ik yoga gaan doen. Las ook al die boeken van Rama Sita en de Uphanistad. Dat heeft me erg geholpen."

Sloeg je toen niet naar de andere kant door?

„Nee. Mensen die zich verstoppen achter een godsdienst of zo om ergens bij to willen horen, vindt ik nogal zielig. Ik heb het alleen maar gebruikt om mezelf een balans te helpen vinden.

In dit vak kun je je niet veroorloven om dom te zijn of te blijven

Heb je je appartement in New York nog?

..Ja, omdat ik er toch nog zo'n drie keer per twee maanden heen ga om Tv-reclame en wat fotowerk te doen. Maar ik zou er niet meer willen wonen. New York legt een ontzettend grote druk op je, waardoor je veel ups en downs hebt. Ook al zit je binnen, je kunt niet onder die vibraties en energie van die stad uit. In Europa is alles veel gewoner, gezelliger. Men houdt rekening met bepaalde mensenwaarden. In Amerika is het belangrijk dat je of heel rijk of heel jong bent. En er is ontzettend veel competitie. You always have to deliver, weet je. You always have to be the best. "

Kijk je nog wel eens niet-beroepsmatig in de spiegel?

„Natuurlijk! Ook al omdat je steeds verandert. Maar niet zo van: o, wat bon ik mooi. Zo kijk ik ook niet naar mijn foto's. En als het een goede is en ik weet dat ik er veel blood, sweat and tears in gestopt heb, ben ik er trots op. Maar natuurlijk heb ik de bevestiging dat ik er mooi uitzie niet zo hard nodig als de gemiddelde vrouw omdat ik zoveel mooie foto's van mezelf heb. Daarom vind ilk dat iedere vrouw, ook de minder mooie, een heel mooie foto van zichzelf moet hebben. Want het is allemaal illusie, hoor, waar we aan werken, maar een vrouw moet als ze er een keer verschrikkelijk uitziet zo'n foto te voorschijn kunnen halen en tegen zichzelf zeggen: goh, dat ben ik dus ook. Zo mooi kan ik er ook uitzien."

Fotomodellen gaan over hat algemeen voor mooi, maar dom door... ..Jal"

Hoe sta jij daar tegenover?

„Het is natuurlijk nogal een cliche. Er zijn net zoveel domme modellen als er domme advocaten of journalisten zijn. In dit vak kun je je niet veroorloven om dom to zijn of to blijven. Dan red je het niet. Er zijn natuurlijk veel meisjes die een kick van zichzelf krijgen en dan met twintig anderen in badpak meedoen aan een verkiezing. Zoiets vind ik afschuwelijk vernederend. Ilk heb ook wel shows gelopen in badpak, maar daar ging het om de fashion. Je loopt er niet een beetje met je billen to zwabberen."

Maar toen je naakt poseerde, zoals in Playboy het toch wel alleen om je lichaam.

„Ik heb ook niets tegen naakt poseren. Maar ik moet zeker weten dat die fotograaf er iets heel moois van maakt, zoals die Playboy-serie. Alleen: de naaktfoto die daarin stond was niet die we gemaakt hadden. Dat was deze." Ze pakt een grote foto waarop zij naakt en heel klein te zien is, liggend op een van de spierballen van een reusachtige body-builder. ,Het was een snort King Kong met Jane-grapje, maar hij is gepubliceerd zonder King Kong. De rest was met sexy kleren aan. We hebben veel lol aan het maken ervan gehad en het betaalde goed."

Je zei eens: ,Het is een wereld van oppervlakkigheid , glamour en decadentie. " Toch en je ermee doorgegaan.

„Ja, maar als je dat eenmaal weet, is het een stuk gemakkelijker. Je leert ermee om to gaan. Sommige jobs noem ik blood-money. Die neem ik bij voorbaat niet aan, omdat je er gewoon op afknapt."

Wat is de naarste ervaring geweest in 'e werk?

„Een fotograaf die een kapper onterecht een klap in zijn gezicht gaf. Dat is heel stom, want die kapper is net zo belangrijk als het model voor die foto.

USA, 1982